บันทึกไว้ ณ ห้วงนิรโทษกรรม 2556

ในฐานะที่อยู่ในเหตุการณ์ (เป็นแค่ผู้สังเกตการณ์) คืนที่เสื้อแดงจะข้ามมายึดสีลม แต่เกิดประจันหน้าฝ่ายตรงข้าม ที่ไม่ยอมให้เข้ามายึดถนนสีลม จึงหยุดกันอยู่ที่ แยกสีลม เสื้อแดงอยู่ฝั่งโรงพยาบาลจุฬา และฝ่ายตรงข้ามอยู่บนถนนสีลม หน้าโรงแรมดุสิต

ขณะเดียวกันก็ทำงานอยู่ในตึกที่เกือบติดแยกราชประสงค์ ก่อนและหลังห้วงที่เสื้อแดงมายึดแยกราชประสงค์

และก็ให้บังเอิญ ว่าน้องที่รู้จักกัน เคยทำงานออฟฟิศเดียวกัน มีร้านเสื้อที่ถูกไฟเผาไปพร้อมกับโรงหนังสยาม ในวันสิ้นสุดการชุมนุมของเสื้อแดง

จึงไม่แปลกใจที่ จะมีคนตาย เหมือนเช่นที่เหล่าคนเสื้อแดงเรียกร้องหาความยุติธรรม เพราะความรุนแรง และการยั่วยุให้เกิดความรุนแรง มีให้เห็นอยู่ที่แยกสีลม ในคืนวันนั้น การยั่วยุ และความรุนแรง ก็มาจากฝั่งเสื้อแดงทั้งสิ้น (เห็นมากับตา ได้ยินมากับหู) หากดูข่าวโทรทัศน์ ก็จะเห็นว่า ความรุนแรงเกิดขึ้นรอบๆ แยกถัดจากจุดศูนย์กลางการชุมนุมของเหล่าเสื้อแดง นั่นคือแยกราชประสงค์ ทั้งบ่อนไก่ อุรุพงษ์ ปทุมวัน แยกสามย่าน และแยกสีลม รวมทั้งเหตุยิงระเบิดลงบีทีเอส ศาลาแดง เป็นต้น ทั้งหมดเกิดก่อนการสลายการชุมนุมทั้งนั้น

แต่ที่แปลกใจ และคนส่วนใหญ่ไม่รู้ ถ้าไม่มาเจอเอง ก็คือ ณ ศูนย์กลางของการยึดพื้นที่ ซึ่งก็คือ แยกราชประสงค์ ไม่เกิดความรุนแรงใดๆ ขึ้นในนั้นเลยกระทั่งวันสลายการชุมนุม ก่อนหน้าวันสลายการชุมนุม แยกราชประสงค์ คือดินแดนสงบสุข ขายอาหาร แจกอาหาร ร้องรำทำเพลงกันแถวถนนหลังสวน ตั้งเต้นท์นอนพักกันอย่างสบายอกสบายใจจริงๆ คนข้างใน แทบไม่รู้เลยว่า รอบข้างมีความรุนแรงเกิดขึ้น รู้ตัวอีกทีก็เป็นความรุนแรงหลังการสลายการชุมนุม

ก็เลยไม่น่าแปลกใจ ที่หลายคน จะถามหาความยุติธรรมที่เพื่อนๆ ของเขาถูกฆ่าตาย

ขณะที่แกนนำเสื้อแดง ขึ้นเวที ปลุกระดมให้พร้อมเผาเมืองกันอย่างสม่ำเสมอ อย่างคะนองปาก หลายคนที่มีอุดมการณ์และศรัทธาในเสื้อแดง ก็ไม่น่าแปลก ที่จะเกิดเหตุเผาเมือง หลังการสลายการชุมนุม ซึ่งจนทุกวันนี้ คนที่ปลุกระดม และมีคลิปเป็นหลักฐานชัดเจนก็ไม่ถูกกล่าวถึง ชาวเสื้อแดง ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญในจุดนี้ เท่ากับพี่น้องที่เสียชีวิตจากการสลายการชุมนุม

ที่พูดเรื่องการเผาเมือง ไม่ถูกสนใจ หรือเรียกหาความยุติธรรมจากคนเสื้อแดง เพราะน้องที่รู้จักกัน ต้องสูญเสียทุกสิ่งที่เขาลงทุนไปกับกองเพลิง หนี้สินที่หามาเป็นทุนเปิดร้าน ก็ยังต้องใช้หนี้สินกันต่อไป จนทุกวันนี้ หากไม่ได้เป็นคนขยันทำมาหากินก็คงหมดตัวไปแล้ว ที่น่าตลกคือ เมื่อเดือนที่แล้ว ยังต้องไปยื่นขอรับค่าเสียหายจากการถูกเผาร้านกันอยู่เลย ทั้งที่เขาไม่ได้พาตัวมาอยู่ในจุดเสี่ยง ณ บริเวณชุมนุมเหมือนผู้ชุมนุมอื่นๆ แต่กลับสูญเสียแบบไม่คาดฝัน และแทบไร้การเหลียวแล

ผมจึงไม่ได้รู้สึกสงสาร หรือเห็นใจผู้บาดเจ็บ และเสียชีวิตจากการชุมนุม แต่ก็ไม่สมน้ำหน้า เพราะคิดว่า พวกเขาอาจมาเพื่ออุดมการณ์ หรืออยู่ในจุดปลอดภัย ไม่รับรู้ถึงความรุนแรงที่มีอยู่รอบกาย แต่ที่สำคัญพวกเขารู้อยู่แล้วจากการประกาศของแกนนำเป็นระยะๆ ว่ามีอันตรายโน่นนี่ แต่ก็ไม่คิดจะรักษาชีวิตตนเองจากความเสี่ยงชีวิตเหล่านี้

ผมจึงคิดว่าคนที่ควรรับผิดชอบในชีวิตของพี่น้องเสื้อแดงที่เสียชีวิต ก็คือแกนนำเองด้วย ไม่ใช่กล่าวหาแต่รัฐบาลในขณะนั้น และผู้สลายการชุมนุม

ผมมองว่าปัญหาความขัดแย้งของคนไทยด้วยกันเอง เหตุมาจากจุดเล็กๆ แต่เป็นศูนย์อำนาจของชาติ คือการที่คนบางคนและบางกลุ่ม ถูกโค่นอำนาจ แล้วคิดจะทวงคืนอำนาจคืนมา พร้อมการแก้แค้น หนทางที่ดีที่สุดในทางการเมือง คือการปลุกระดม ซึ่งพวกเขาใช้ช่องทางสื่อสารมวลชน (ที่พวกเขาเชี่ยวชาญเป็นพิเศษ เพราะเป็นเจ้าของธุรกิจสื่อสาร และโฆษณา) ค่อยๆ ทำให้ประชาชนได้คิดว่า เหล่านี้คือลัทธิอำมาตย์ มาล้มล้างพวกเขาซึ่งมาจากประชาธิปไตย ประเทศไทยแย่ เพราะถูกอำมาตย์ปกครอง และอยู่เบื้องหลัง ฝ่ายตรงข้ามพวกตนคือเผด็จการ และอำมาตย์ ฯลฯ

นานวันเข้าเหล่าปัญญาชนที่สนับสนุนเรื่องประชาธิปไตย ก็หันมาเข้าข้าง เหล่าประชาชน ที่ถูกสื่อสารมวลชนเข้าถึงได้ กล่อมให้เอนเอง จนเกิดเป็นลัทธิ และเหล่าผู้มีอุดมการณ์ประชาธิปไตย ที่ต่างเทิดทูนคนที่เสียอำนาจนั้น เป็นตัวแทนของประชาธิปไตยที่แท้จริง

ยิ่งมีการเสียชีวิตของพี่น้องเสื้อแดง เหล่าผู้มีอุดมการณ์ประชาธิปไตย และเหล่าปัญญาชนผู้สนับสนุนประชาธิปไตย ก็ยิ่งมองเป็นเรื่องไม่ยุติธรรม ซึ่งผมก็เชื่อว่า หลายท่านอาจไม่ทราบถึงความรุนแรงที่มันมีด้วยกันทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่แค่จากกลุ่มชายชุดดำ หรือทหาร

ผมเชื่อมาตลอดว่า การเมือง ก็คือการเมือง ปัญหาทั้งปวง เกิดจากการเมือง มันก็จะดำเนินไปด้วยแนวทางของเกมการเมือง ที่แน่นอนว่า ก็เพื่อประโยชน์ของคนบางกลุ่ม เพราะหากทำเพื่อผลประโยชน์ของชาติจริงๆ ป่านนี้ประเทศไทยคงพัฒนาไปเท่ากับเกาหลีใต้ ที่เริ่มต้นประเทศไปพร้อมๆ กับไทย แต่ตอนนี้นำไปหลายช่วงตัว หรือแม้แต่มาเลเซีย ที่เคยล้าหลังกว่าไทย บัดนี้ก็แซงหน้าไปในหลายๆ เรื่องแล้ว

สำหรับผม จุดที่ชัดเจนที่สุดของความไม่เชื่อถือในคนที่เล่นการเมือง โดยเฉพาะเกมนี้ คือคำพูดของเหล่านักการเมือง ผู้มีอำนาจ และเสียอำนาจ กลับกลอก ปลิ้นปล่อน การหาเสียงที่สัญญาว่าจะไม่รับตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีหาลูกของเขาสอบตก ส.ส. แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับรับตำแหน่งรัฐมนตรี โดยให้เหตุผลว่า เป็นเทคนิคการหาเสียง!! หรืออดีตนายกฯ ที่พูดเสมอว่าพอแล้ว เลิกแล้วกับอำนาจ ปล่อยวางแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่เบื้องหลัง และหลายครั้งก็ออกตัวว่าควบคุมการเมืองจริงๆ

ที่ตลกที่สุดเห็นจะเป็นร่าง พ.ร.บ.นิรโทษกรรม ที่ก็อ้างเหตุในการออกกฎหมายนี้ ว่าเพื่อความปรองดอง อยากให้คนในชาติปรองดองกันเสียที เลิกแบ่งฝักฝ่าย จนเมื่อแปรญัญติก็กลับแก้ข้อความกฎหมาย ให้เหมารวมนิรโทษกรรมเพื่อประโยชน์ของคนที่พูดเสมอว่าพอแล้ว นิยมความถูกต้อง นิยมประชาธิปไตย ที่โดนใจผมจริงๆ ก็คือการรีบเร่งลงมติรับรองร่างกฎหมาย 3 วาระภายในวันเดียว ผิดวิสัยของส.ส. ที่มักจะไม่ขออภิปราย (ทำงาน) กันดึกดื่น แต่คราวนี้ ขอให้รับรองกันจนกว่าจะผ่านกฏหมายจึงเลิกได้ มันแสดงให้เห็นถึงความรีบเร่ง และไม่บริสุทธิ์ใจอย่างยิ่ง และเป็นเหตุผลว่า ทำไมผมจึงร่วมคัดค้าน พ.ร.บ.นิรโทษกรรมนี้มากเป็นพิเศษ ทั้งที่ปกติก็แค่บ่น หรือไม่สนใจพูดถึง

ผู้ที่มีอุดมการณ์ประชาธิปไตย หรือปัญญาชนที่มุ่งมั่นในแนวทางประขาธิปไตย น่าจะทราบกันได้แล้ว (คิดเองได้ครับ) ว่า เรื่องทั้งหมด ที่พวกเขาหว่านล้อมมาตั้งแต่พวกเขาถูกถอดจากอำนาจ ก็เพื่อประโยชน์ของพวกเขาเองทั้งสิ้น หาใช่ประโยชน์ของคนไทยทั้งชาติ และที่น่าเสียใจไปมากกว่านั้น พวกเขาหลอกใช้คนไทยทั้งประเทศ เป็นเครื่องมือในการได้มาซึ่งผลประโยชน์ของเขา จนทำให้สังคมไทยแตกแยก อย่างที่ไม่น่าเชื่อว่า คนไทย ที่รักสงบ จะกลายเป็นคนหยาบ ทุกสี ทุกฝ่าย

ผมว่าถึงเวลาที่เราควรแยกแยะเรื่อง แนวทางประชาธิไตย(และเผด็จการ) กับผลประโยชน์ของคนบางคน บางกลุ่มได้แล้วครับ แล้วพวกคุณที่รักประชาธิปไตย (เหมือนผม และคนไทยทุกคน) จะพบว่าเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาแตกแยกการอยู่ร่วมกันของคนไทยอย่างสงบมาช้านาน

แจ้งให้ทราบ

หลังจากใช้บล็อกนี้มาระยะหนึ่ง แล้วก็หายตัวไปอีกระยะหนึ่ง จนไม่นานมานี้ทางไมโครซอฟต์ ตัดสินใจปิด space live ซึ่งเป็นสถานที่ที่เคยเขียนบล็อกมาหลายปี (จนมันกลายเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ ทำให้ไม่อยากเขียนลงใน space live แล้วย้ายมานี่ในที่สุด) แล้วย้ายบล็อกเก่าๆ ทั้งหมดที่มี ไปอยู่ wordpress ที่ดูเป็นบล็อกเป็นเรื่องเป็นราว

ผมมีปัญหากับ wordpress ในการปรับแต่งค่าโน่นนี่ ยุบยับไปหมด จนเกิดอาการงง และหลงทาง ตอนแรกตั้งใจจะใช้ชื่อ URL ว่า vdoubleu แต่ก็ใช้ไม่ได้ มีคนจองแล้ว ยังไงดี หาชื่อใหม่ไม่ได้ ก็เลยปล่อยทิ้งปล่อยขว้างไปพักนึง

ตอนนี้ได้ชื่อล่ะ ไหนๆ จะเขียนเรื่องส่วนตัวๆ ง่ายๆ บ้าๆ บอๆ อาจมีสาระบ้าง ไม่สาระบ้าง เหมือนกับตอนที่เขียน space live ตอนนั้นคิดว่าที่นั่นคือบ้าน คือเขียนบล็อกได้ ลงอัลบั้มภาพได้ ลงเพลงได้ ปรับแต่งโน่นนี่ได้ ก็เลยรู้สึกสนุกกับการเขียนบล็อก ตอนนี้ทุกอย่างที่เคยอยู่ใน space live มันมาอยู่ที่นั่นแล้ว (เว้นอัลบั้มภาพ)

ก็เลยให้ชื่อว่า maisonvw.wordpress.com ครับ ตอนนี้ขอเวลาตกแต่งบ้านใหม่สักพักครับ

แต่ถ้าอยากอ่านเรื่องเก่าที่เคยเขียนไว้ ก็เชิญสำราญได้เลยครับ

คิดถึง

คิดถึงบล็อก ไม่ได้อัพเดตนานละ

ไว้จะมาเม้าท์มอยนะทุกท่าน

Tokyo Tower

ผมซื้อนิยาย "โตเกียวทาวเวอร์ แม่กับผม และพ่อในบางครั้งคราว" ตั้งแต่หนัง "Tokyo Tower รักยิ่งใหญ่ หัวใจให้เธอ" ลาโรงบ้านเราไปได้สักพัก (ประมาณปลายปี 2551) ที่ไม่ดูหนังเรื่องนี้ (คือเรื่องเดียวกันทั้งนิยาย และหนัง) เนื่องจากอยากอ่านนิยายให้จบก่อน และคิดว่าซื้อดีวีดีดูทีหลังก็ได้ อยากอ่านนิยายให้เต็มอิ่มกับพรรณาก่อนจะมาดูหนัง ที่คงย่นย่อเรื่องไปพอควรตามข้อจำกัดของหนัง

พอได้หยิบอ่านครั้งแรก อ่านไปได้สองสามบท ก็เริ่มเบื่อ เพราะผู้เขียนบรรยายสภาพตอนเด็ก แม่ พ่อ ยาย และย่า อย่างละเอียดละออ มีการตัดพ้อ การบรรยายสภาพที่แปรเปลี่ยนไป ทั้งสถานที่ และคน ...ทำไมมันช่างยืดยาด ว่าแล้วก็คั่นไว้ไม่อ่านต่อ (จริงๆ ผมมันคนไม่ชอบอ่านบทต้นๆ ของนิยายต่างหากล่ะครับ ไม่ใช่ความผิดปกติของนิยายเรื่องนี้)

กระทั่งเมื่อต้นเดือนสิงหาคม ปีที่แล้ว มีเหตุให้ต้องนำร่างผ่าตัดนิ่วในถุงน้ำดี ก่อนไปผ่าตัดก็ตั้งใจว่าจะเอาหนังสือไปอ่าน เผื่อจะเบื่อ เผื่อจะอยู่เซ็ง นึกได้ว่ายังอ่านโตเกียว ทาวเวอร์ไม่จบ ก็เลยหยิบเล่มนี้ติดมือไปโรงพยาบาลด้วย

จริงดังว่า ผ่าตัดเสร็จ ก็เบื่อ เนื่องจากแผลเล็ก หายเร็ว ไม่เจ็บมาก จึงนำหนังสือเล่มที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อให้จบ..

จากสิ่งที่เขาปูเรื่องไว้ ให้รู้สึกว่าน่าเบื่อ ทว่า มันทำให้ผมเกิดความรู้สึกร่วมไปกับความธรรมดาที่ผู้เขียนบรรยายไว้ "แม่" เริ่มเข้ามามีบทบาทกับชีวิตของตัวละครในเรื่องมากขึ้น ตัวละครอื่นๆ เริ่มจางไป แต่กลับทำให้เห็นภาพว่าแม่ของแม่ และแม่ของพ่อ และพ่อ สำคัญกับชีวิต และความผูกพันที่เกิดระหว่างเขากับแม่ กระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่ดีกับแม่

ตัวละครเอก อายุราวคราวเดียวกันกับผม แม่ในนิยาย ก็รุ่นราวคราวเดียวกับแม่ผม ต่างกันตรงที่ผู้ป่วยในเรื่องคือแม่ ในชีวิตจริงคือผม ซึ่งก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าแม่ในนิยาย คนที่เฝ้าไข้แม่ในนิยายก็คือตัวเอก ส่วนชีวิตจริง ทั้งพ่อและแม่มาเฝ้าไข้แทบจะไม่ห่างกันเลย

นอนบนเตียงพยาบาล ก็อ่านนิยายไป ก็ยิ่งได้บรรยายากาศ เนื้อเรื่องงวดเข้าไปทุกขณะ ก็เริ่มรู้สึกหดหู่ ...ไม่ไหวแล้ว ยิ่งอินไปกับเนื้อเรื่อง เพราะแค่เราปวดถุงน้ำดีก่อนหน้าที่จะผ่าตัดก็แทบแย่ ต้องให้ยาจำพวกเดียวกับมอร์ฟีนเพื่อระงีบการปวด แล้ว "แม่" ในเรื่องไม่เจ็บกว่าเรามากมายหรือ

ไม่ไหวแล้ว ...อ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว เพราะยิ่งเศร้า ยิ่งสงสาร "แม่" ในเรื่องมาก น้ำตาก็ไหลพราก ร้องไห้กระซิกๆ ก่อนที่จะปล่อยโฮ !! คือร้องไห้งอแง น้ำตา น้ำมูกไหล แบบไม่ห่วงสวยกันเลย (เพราะอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วยน่ะ) ทรมานการอ่านในสภาพของเราเช่นนั้น ราวกับอยู่ในนิยายด้วย

จึงต้องหยุดการอ่านไว้แค่นั้น และก็ไม่กล้าหยิบขึ้นมาอ่านอีกเลย กระทั่งทุกวันนี้ เพราะพอจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับ "แม่" ในท้ายที่สุด ...ขนาดแค่นี้ยังอ่านไม่ไหว แล้วตอนจบไม่เศร้าใจสลายไปเลยหรือนี่

ส่วนดีวีดี ก็ซื้อหลังจากที่วางขายได้ไม่นาน คิดว่ายังไงก็จะดูแน่นอน แต่มาวันนี้ชักไม่แน่ใจซะแล้วว่าจะดูไหว ก็ยังห่อพลาสติกเอาไว้เหมือนเช่นวันที่ซื้อมา ยังไม่มีแววว่าจะกล้าพอที่จะหยิบมาดูวันไหน

แต่ที่แน่ๆ คงต้องเป็นหลังจากที่อ่านนิยายให้จบเสียก่อน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่อยู่ดี

ที่เขียนมาทั้งหมด เหมือนจะเป็นเรื่องเศร้าของ "แม่" ที่ดันมาเขียนวันแม่ ก็แค่อยากบอกว่า ชีวิตไม่ใช่นิรันดร์ ไม่รู้วันไหนจะกลับสู่พื้นดิน เมื่อวันนี้ คุณๆ ยังมีแม่ ที่รักและห่วงใยเราอย่างเสมอต้นเสมอปลาย คุณๆ ก็ควรใช้ชีวิตร่วมกับคุณแม่ (และคุณพ่อ) ให้เป็นเวลาที่ดี และมีความสุขที่สุด จะได้ไม่นึกเสียดาย ยามที่เขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว

ทุกวันนี้ ทุกวันอาทิตย์ จะให้เป็นวันที่อยู่กับพ่อและแม่ หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันครับ เพื่อนๆ สนิทๆ ก็จะรู้ และไม่ชวนไปไหนวันอาทิตย์ นี่คือหนึ่งในสิ่งเล็กๆ ที่ผมพอจะทำให้แม่และพ่อได้ แต่เทียบไม่ได้กับสิ่งดีๆ ที่ทั้งสองมอบให้มาทั้งชีวิต

สุขสันต์วันแม่ และของให้แม่ทุกๆ คนบนโลกนี้มีความสุขที่สุดครับ

รักม่าม้านะ <3

เพราะอะไร?

เมื่อวานคุณ A (นามสมมุติ) โพสต์สเตตัสบน facebook "รายการคลายปมดิ นอนดูไปน้ำตาไหลไป ทำให้ผมเกลียดไอ้พวกตำรวจเหี้ยๆ ที่ไล่ตีชาวสีลม แม่งไอ้ตำรวจหัวควย ไอ้สัด"

ก็มีคนมาคอมเม้นต์ต่างๆ ต่อไปนี้

"ทนดูไม่ได้"

"เราจะทำอย่างไรกับไอ้ตำรวจดีนะ"

"ตอนนี้เหมือนหลายๆฝ่ายปล่อยให้เวลามันผ่านล่วงเลยไปวันๆ ซึ่งก็ไม่เข้าใจกระบวนการของฝ่ายที่บอกต้อการรักษากฏหมาย ก็เห็นแต่คนทำผิดกฏหมายตลอดเวลา แล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น ... กลับกลายเป็นการสร้างบรรทัดฐานใหม่ในสังคมในการเรียกร้อง อีกหน่อยใครมานั่งปิดถนนไหนก็คงไม่ผิดแล้วแหละ ปล. เริ่มเบื่อรัฐบาล ทำไงดี"

"ดูอยู่เหี้ยจิงๆ"

คุณ B เข้ามาโพสต์ตอบว่า "เกลียดตำรวจ"

แล้วคุณ A เจ้าของกระทู้ก็มาตอบว่า "อย่าไปให้มันแดกอะไรนะคับพี่ๆ ให้ทหารอย่างเดียวพอ ไอ้พวกตำรวจอย่าให้กิน เลว เกลียดแม่ง"

ผมก็เลยเข้าไปถามเขาว่า "เขาพูดถึงตำรวจอย่างไรบ้างหรอคับ สงสัยอยู่เหมือนกันที่คนไม่ชอบตำรวจช่วงสาม-สี่วันนี้ เพราะอะไร แต่ไม่ได้ตามว่าเพราะอะไร"

สักพักคุณ B ก็ตอบกลับว่า "@Koko ไม่ต้องมีใครพูดถึงพวกตำรวจเลว หรอกคะ ดูจากการกระทำก็แล้วกัน ลองหาคลิปดูเองนะ ที่แน่ๆๆ ช้านนนนนนน เกลียดตำรวจ"

แล้วคุณ A เจ้าของสเตตัสก็เข้ามาอธิบายเพิ่ม "ตำรวจมันเหี้ยไงพี่ เหี้ยยังไงเหรอคับ พวกมันไล่ตีคนสีลม คนเสื้อหลากสี ที่ชุมนุมปกป้องพื้นที่ทำกินของพวกเค้า แทนที่ไอ้สัดเดรรัจฉานสีกากีเหล่านี้มันควรจะไปปกป้องคนสีลม มันกับไปไล่ตีเค้า และยังฉายสปอทไลน์ไปทางกลุ่มชาวสีลม เพื่อให้พวกเสื้อแดงมันเห็นเป้าหมายไดชัดเจน แค่นี้พวกมันเหี้ยไหมครับพี่"

ผม ไม่รู้เสือกหรือเปล่า คิดอยู่นานก็เลยตอบไปยาวๆ "โอเค เก็ตละ ว่าเหมือนอย่างที่คิด ขอบคุณครับ ^^

ขออธืบายถึงเฉพาะประเด็นของตำรวจครับ เพราะจากเหตุผลเหล่านี้ ดูเหมือนคนส่วนใหญ่กำลังเข้าใจตำรวจผิด

ถือซะว่าเป็นอีกมุมครับ เพราะได้ไปร่วมกับคนสีลม วันอังคาร + พุธ (แต่กลับก่อนที่จะตีกัน) ตำรวจค่อนข้างจะเกรงใจผู้ชุมนุม ไม่กล้าบอกให้ผู้ชุมนุมสีลมออกจากถนนสีลมเลยด้วยซ้ำ

ขณะที่ผู้ชุมนุมสีลมส่วนหนึ่งอารมณ์ร้อน มีรถบรรทุกแปะสติ๊กเกอร์เสื้อแดงผ่านมา ก็บล็อครถเขาแล้วเข้าไปขูดสติ๊กเกอร์ และทุบกระจก หรือผู้หญิงสวมเสื้อแดงนั่งในแท็กซี่ ผู้ชุมนุมก็จะเข้าไปกระชากเขาออกมาจากรถ เหล่านี้คนที่ดูทีวี อาจไม่ค่อยได้เห็น หรืออาจจะไม่ค่อยเป็นประเด็น คลิปวิดีโอก็คงไม่ค่อยมีคนใส่ใจ ว่าคนสีลมก็อารมณ์ร้อนไม่แพ้กัน ขณะที่เสื้อแดงก็พูดยั่วยุออกลำโพงเสียงดังตลอดเวลา ก็ยิ่งเพิ่มความโมโหของคนสีลม

คืนที่ตีกันคืนแรก ตำรวจก็ไม่ได้จับกุมใคร หรือทำร้ายใคร (มั้งครับ)

ทำให้เข้าใจได้ในวันที่เกิดระเบิด ก็จะต้องมีคนไม่พอใจมากๆ ที่เห็นความสูญเสีย ขณะเดียวกันก็น่าเห็นใจตำรวจ เพราะถ้าพี่เป็นตำรวจ ก็คงจะห้ามปรามคนฝ่ายสีลมที่ดูจะคุมง่ายกว่า และไม่มีอาวุธร้ายแรงเหมือนคนเสื้อแดง จะให้ตำรวจบุกไปปราบเสื้อแดง พี่ก็ว่าตำรวจคงไม่ทำ เพราะวันที่ 10 เมษา ขนาดทหารไปปราบ ยังตายคาสีแยกคอกวัว ทะลึ่งบุกเข้าไปห้ามเสื้อแดง โดนระเบิดมาตำรวจก็ตายอยู่ดีมั้ย

เวลา 5 ทุ่ม วันพฤหัส ที่มีกลุ่มคนอีกกลุ่มกลับเข้าไปจะลุยเสื้อแดง ทราบว่าตำรวจก็เข้าไปห้าม แต่ถูกผู้ชุมนุมทำร้าย เข้าใจว่ากลุ่มผู้ชุมนุมกลุ่มนั้นคงโกรธตำรวจว่าทำไมมาห้ามตน (เหมือนที่หลายคนเข้าใจ) ตำรวจก็ต้องจับกุมไป เพราะถ้าไม่จับไปก็คงไม่หยุด แต่ที่สุดก็ปล่อยตัววันต่อมา

ที่พิมพ์มาทั้งหมด ไม่ได้จะเข้าข้างใคร แต่เผอิญได้เห็นและลองประมวลดูว่า มันน่าจะมีที่มาที่ไปเช่นนี้ แต่ถ้ามีเหตุผลอะไรที่พี่ไม่ทราบ ก็ยินดีรับฟังข้อมูลต่างๆ และขอโทษไว้ ณ นะคับ

ส่วนประเด็นอื่นไม่มีข้อโต้แย้งครับ^^"

สักพักคุณ B ก็เข้ามาตอบ "เราก็อยู่ที่สีลมในคืนนั้น ระเบิดมาลงตรงที่ ชาวสีลมอยู่ แล้วบาดเจ็บกัน อยากถามว่าทำไมตำรวจไม่เข้ามาช่วยประชาชน เห็นวิ่งไปมุดหัวอยู่ข้างเสา ใต้หลังคาร้านค้า มีแต่ทหารวื่งออกมาช่วย จากนั้น ระเบิดของพวกสัตว์นรก ลูกต่อมาก็ลงอีก ที่นี้ลงหน้าธนาคารกรูงศรี โชคดีของเราที่กำลังเดินข้ามถนนจะกลับพอดี ยังต้องวิ่งย้อนกลับไปช่วยป้าคนนึง ที่เป็นลมอยู่ ขอถามคุณว่า เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะใคร ตำรวจทำไมไม่ออกมาช่วย หรือไปจับพวกมันละ ก็เพราะตำรวจมันขี้ขลาดไง แต่กลับมาไล่ทุบตีชาวบ้าน ทั้งๆที่พวกเขาไม่มีอาวุธเลยชาวสีลมเขาถึงโกรธถ้าคนที่โดนระเบิดเป็นญาติคุณ คุณจะโกรธมั๊ย ไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจไหม ที่แน่ๆๆ ช้านนนนนนนเกลียดตำรวจ พวกขี้ขลาด"

ก็รู้สึกว่าเขาอ่านไม่เคลัยร์ อ่านไม่แจ้งหรืออย่างไร ก็เลยขออธิบายเพิ่ม "ก็ตามที่บอกไปแล้วงัย ตำรวจกลัวตายงัย ก็เลยเคลียร์กะคนสีลมง่ายกว่างัยคับผม :)

เข้าใจว่าคุณ B โกรธ และมีสิทธิโกรธ ผมก็โกรธ เพราะผมก็ทำงานอยู่แถวที่พวกแดงมันปิดล้อม ต้องเจออะไรเซ็งๆ เสียววๆ ทุกวัน และก็โกรธที่พวกแดงหาว่าคนที่มาชุมนุมสีลมถูกจ้างมาหัวละ 500 ทั้งที่ผมและอีกหลายคนที่มาชุมนุม ต่างเป้นคนทำงาน+อยู่แถวนั้น เหมือนกับคุณ และผมแค่อยากให้ใจเย็นๆ และต้องการให้มองใจเขาใจเราอ่าคับ ตำรวจก็คน มีแต่กระบองกะโล่ พวกแดงมีระเบิด และพวกเขาสู้ไม่จำกัดรูปแบบอยู่แล้วคับ ขอถามคุณกลับบ้างครับว่า ถ้าญาติคุณ หรือคุณเป้นตำรวจในเหตุการณ์นั้น คุณจะบุกปราบม็อบแดงมั้ย ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเคลียร์หรือคุยกะคนสีลมจะรู้เรื่องกว่าพวกนั้น

ไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจไหม ถึงผมจะไม่ชอบตำรวจ ไม่ชอบแกนนำเสื้อแดง แต่กรณีนี้ก็เห็นใจตำรวจเหมือนกันครับ

ปล. ไม่ได้โกรธคุณ B หรือใครก็ตามนะ แค่อยากอธิบายกรณีนี้ (กรณีเดียว) ในมุมมองของผมครับ ขอโทษด้วย ถ้าพืมพ์ไปไม่ถูกใจคับ^^

ขอโทษ A ด้วยคับ"

ระหว่างนั้นก็มีคนเข้ามาโพสต์เป็นระยะๆ "ไม่เคยให้ของเลยตำรวจ แต่พวกมันชอบไปเอาของทหารมากิน ไอ้กาฝาก เดะพรุ่งนี้ไปทำงานก่อน จะพุดแขวะพวกแม่ม"

"เหมือนกันเลยอ่ะ หมดคำพูด หมดคำบรรยาย หมดคำด่า เพราะด่าไปมันก็ไม่สน เหนื่อยอ่ะ"

และ "ผมด้วยครับพี่ๆ A เหงด้วยกับพี่ B ด้วยครับ ^_^

ทุกคนคนกทม.เข้าใจหมดแล้วครับพี่ๆว่าเปงกันอย่างไรบ้างๆๆ ยังงัยกอขอให้เหตุการณ์ร้ายๆๆๆๆ ผ้านพ้นโดยไว สงบสุข ไม่มีการสูญเสีย การทำร้ายใดใดด้วยเถอะครับ ผมขอภาวนาไว้ ณ ที่นี้ครับ"

________________________________________________________________________________________

จริงๆ น่าจะยังไม่จบคอมเม้นต์ เพราะคุณเจ้าของกระทู้หลับไปแล้ว (มั้ง) ถ้ามีต่อ เด่าได้ว่า คงมีคนตอบคอมเม้นต์ผมบ้าง ไม่มากก็น้อย จะดีหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ รู้แต่ว่า ได้เขียนอย่างกลางที่สุดแล้ว

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าผมเสือก หรือหวังดีแบบผิดกาละเทศะกันแน่ เพราะคนกำลังโมโหก็เสือกไปแย้งเขา และก็คิดว่า เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะต้องไปเคลียร์ให้เปลืองตัว เผลอๆ พอคนอารมณ์ร้อน มีอคติ ก็จะถูกหาว่าเป็นอีกฝ่ายไปด้วย

ไม่เอาแล้ว เป็นบทเรียนว่าอย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน!!

เห้อ สังคมเราเป็นอะไรไปแล้วนะ

เพราะอะไร???